தமிழ் கவிதைகள்

தமிழ் கவிதைகள்

ஆகாச வாணி

சுபத்ரா
எந்த ஊருக்கு ?
எங்கே வீடு தேடுகிறீர்கள் ?
எப்பொழுது பால் காய்ச்சுவீர்கள்?
குழந்தையை பற்றி..
எப்போது பெற திட்டம் ?
என்ன பெயர் வைப்பாய்?
எதிர்காலம் ,நிகழ்காலம் சார்ந்த
ஏன் ?
எதற்கு?
எப்படி?
எப்போது?

இதனால் சகலமானவர்களுக்கும்
சொல்லி கொள்வது என்னவென்றால்
உங்கள் கேள்விகளே தான் எனக்கும்
பதில் மட்டுமே என்னிடமில்லை

அடுப்பை தாண்டி
படிப்பெய்தி நின்ற போதும்
காற்று வர சன்னலை திறந்த கருணை
கைதிக்கு கை விலங்கு கழற்ற உதவவில்லை

எதுவாயினும்
என் பங்களிப்பு பெரும் பாதிதான்
ஆனாலும்
ஆலோசனை கூட்டமில்லாத அரசாங்கத்தில்
அறிவிப்புக்கு காத்திருக்கும்
பெண் ஜாதி நான்...

அன்றாட முடிவுகள் அத்தனையும்
என் வீட்டு
ஆகாச வாணியில் செய்திகளாய்...
அடுத்தவர் அறியுமுன்
அதிகாரபூர்வமாய் தெரிந்து சொல்ல...

எப்போதாவது ...
நேயர் விருப்பமென
நிரம்பி நிற்கும்
என் வேண்டுகோள்கள் படிக்கப்படும்
அழுகிற குழந்தைக்கான
அவசர சமாதானமாய்
உள்ளந் தேற்றி கொள்ள
உள் நினைவை ஏமாற்றி கொள்ள
உலகறிந்த பெரும்பான்மை பொய்களில் ஒன்று
பெருந்தன்மையோடு பரிசளிக்கப்படும்

நிரந்தர நிழல்கள்

எட்வின் பிரிட்டோ
இருவாரங்களுக்கு முன்
நாம் முகம் பார்த்த நிலவு
இன்று உருத்தெரியாமல்...,
அமாவாசையாம்.

இன்று செடியின்கீழ் சருகாய்,
நேற்று நீ அரை மணி நேரம்
கண்கொட்டாமல் ரசித்த செம்பருத்தி.

சாஹித்திய நேரங்களில் நொடியில் மனதுள்
ஜனித்து மரித்துப் போகும் கவிதைகள்

கை குலுக்கும்போதே விடைப்பெற்றுப்
போகும் புது அறிமுகங்கள்

தேவைகளின் போதுமட்டும்
தேடிவந்துப் போகும் நண்பர்கள்

இப்படி நிரந்தரமில்லா நிழல்களிடையில்
நிரந்தரமாய் நீயும்,
உன் நினைவுகளும் மட்டும்

கோடையின் இறுதி நாட்கள்

பார்த்திபன்
கோடையின் இறுதி நாட்கள்,
ஒவ்வொன்றாய் அணையும் விளக்குகளைப் போல்
பிரகாசித்து மங்குகின்றன.
ஒரு விளக்கை விட்டு
இன்னொரு விளக்கிற்குப் பறக்கும்
ஈசலாய் நான்

சார்பியல்

பார்த்திபன்
வாழ்க்கையின் சாப்பாட்டு அறை
மேஜையில் அமர்ந்திருக்கிறோம்.
என் தட்டில்
ஒன்றுமேயில்லை.

என் மகளின் தட்டில்
நேரம்
என்ற மிகப் பெரிய ரொட்டித் துண்டு
இருக்கிறது.
அதை
'கறக் முறக் கறக் முறக்'
என சத்தமாக வாயில் நொறுக்கி,
அவள்
நிதானமாக
கடித்து,
கடித்து,
ரசித்துத்
தின்கிறாள்.
அவளுடைய வாயோரம்
ஒட்டியிருக்கும்
சிறு சிறு
துகள்களை மட்டும்
பொறுக்கியெடுத்து
என் வாயில் போட்டுக் கொள்கிறேன்.
துகள்கள் போதவில்லை, இன்னும் பசிக்கிறது.
மனமோ, அவள் சாப்பிடுவதைப் பார்த்தே
நிறைந்திருக்கிறது,
இதுவே போதுமெனத் தோன்றுகிறது.
 

சில முற்றுப் புள்ளிகள்

சேவியர்
முடிவுகள் இல்லாத
முடிவு தேடும்
பயணத்தில் நான்.

சாலைகளின் மீதான
பயணமும்,
சேலைகளின் மீதான
சலனமும்,

பக்கங்களைத் தாண்டி ஓடும்
வாக்கியங்களும்,
வாழ்க்கையில் தங்கி விடும்
பாக்கியங்களும்,

எல்லாம்
ஏதோ ஓர்
முற்றுப் புள்ளி முனையில்
அறையப்பட்டு
இறந்து போகின்றன.

சிரிப்புகளின் நுனிகளோ,
இல்லையேல்
கசப்பின் கனிகளோ,
எதுவுமே
எல்லைகளற்ற எல்லையை
கொள்கையாய் கொண்டதில்லை.

இன்னும் சிலநாள்
இருக்காதா எனும்
ஆசைக் கனவுகளை
வெளிச்சம் வந்து இழுத்துச்
செல்வது இயற்கை தானே !

முடிவு
முடிவு தான்.
தூண்டிலில் சிக்கிய மீன்
மீண்டும் ஒருமுறை
நீந்த முடிவதில்லை.

முடிவு
ஆரம்பம் தான்...
தூண்டில் மீனின் மரணம்
ஆகார தேவையின்
ஆதாரமாய் விடிவதுண்டு.

முற்றுப் புள்ளிகள்
முற்றுப் பெறுவதில்லை என்பதும்
முற்றுப் பெறாதவற்றிற்கு
முற்றுப் புள்ளிகளே
இல்லை என்பதும்
இலக்கணங்களில் இல்லை.

ஆனாலும்
சில
இடம் மாறிய புள்ளிகள்
கோலத்தின் தூண்கள் போல
வரவேற்புக் கம்பளம்
விரிப்பதுமுண்டு.

நானும் ஆசைப்படுகிறேன்,
முற்றுப் புள்ளியை
மையப்புள்ளியாக்கிய
ஓர்
வட்டமாய் வாழ

அம்மா

சேவியர்
அம்மா.
உன்னை உச்சரிக்கும் போதெல்லாம்
எனக்குள்
நேசநதி
அருவியாய் அவதாரமெடுக்கிறது.
மழலைப் பருவத்தின்
விளையாட்டுக் காயங்களுக்காய்
விழிகளில் விளக்கெரித்து
என்
படுக்கைக்குக் காவலிருந்தாய்.
பசி என்னும் வார்த்தை கூட
நான் கேட்டதில்லை
நீ
பசியை உண்டு வாழ்ந்திருக்கிறாய் .
என் புத்தகச் சுமை
முதுகை அழுத்தி அழுதபோது
செருப்பில்லாத பாதங்களேடு
இடுப்பில் என்னை
இரண்டரை மைல் சுமந்திருக்கிறாய்.
அகரம் அறிமுகமான ஆரம்ப நாட்களில்
அன்பின் அகராதியை எனக்கு
அறிமுகப் படுத்தியது
என் தலை கோதிய உன் விரல்களல்லவா ?
எனது சிறு சிறு வெற்றிகளுக்கு
கோப்பைகள் கொடுத்தது
உனது
இதயத் தழுவலும்
பெருமைப் புன்னகையுமல்லவா ?
வேலை தேடும் வேட்டையில்
நகர நெரிசல்களில் கீறல் பட்ட போது
ஆறுதல் கரமானது
உனது ஆறுவரிக் கடிதமல்லவா ?
எனக்கு வேலை கிடைத்தபோது
நான் வெறுமனே மகிழ்ந்தேன்
நீதானே அம்மா
புதிதாய்ப் பிறந்தாய் ?
உனக்கு முதல் சம்பளத்தில்
வாங்கித்தந்த ஒரு புடவையை
விழிகளின் ஈரம் மறைக்க
கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டாயே
நினைவிருக்கிறதா ?
இப்போதெல்லாம்
என் கடிதம் காத்து
தொலை பேசியின் ஒலிகாத்து
வாரமிருமுறை
போதிமரப் புத்தனாகிறாய்
வீட்டுத் திண்ணையில்.
எனக்கும்
உன் அருகாமை இல்லாதபோது
காற்றில்லா ஓர் வேற்றுக் கிரகத்துள்
நுழைந்த வெறுமை.
போலியில்லா உன்முகம் பார்த்து
உன் மடியில் தலைசாய்த்து
என் தலை கோதும் விரல்களோடு
வாழத்தான் பிடித்திருக்கிறது எனக்கும்
இந்த
வாழ்க்கை நிர்ப்பந்தங்கள் தான்
வலுக்கட்டாயமாய்
என் சிறகுகளைப் பிடுங்கி
வெள்ளையடிக்கின்றன.
 

நாளைக்கும் நண்பன்

எட்வின் பிரிட்டோ
நெஞ்சைக் கவர்ந்தவனே! நேசமிகு நண்பனே!
சுடர்விடும் புத்தி, தன்னென்ற தோழமை,
குழைவான பாசம், கம்பீரமானக் காதல்
எங்கிருந்துதான் வாங்கி வந்தாய்
இத்தனையும்?

உன்னோடு பேசிச் சிரித்தப் பிறகு
வேறொருவரின் ஹாஸ்யமும்
என்னை ஈர்க்கவில்லை
நீதானே சொல்லித் தந்தாய் எனக்கு
கம்பன் ஷெல்லி எல்லாம்!

இத்தனையும் விட்டு பொருளீட்டப் போகிறேன் என்று
ஒரு மழைமாதத்தில் சொல்லிப் போனாய்
மைல்களுக்கு அப்பால் நீ
மணித்துளிகள் எண்ணியபடி நான்!
எப்போதாவது எத்தனை முறைப் படித்தாலும்
சலிக்காத கவிதையாய் வரும் உன் கடிதம்

அந்த அக்னி காலங்கள் எப்படியோ உருண்டோட
இதோ இன்று நம் திருமணம்.
நீ எனக்கு கணவனாகப் போகிறாயாம்!
நீ எனக்கு நல்ல கணவனாக
நான் உனக்கு நல்ல மனைவியாக
வாழ்த்துச் சொல்லிப் போகிறார்கள்.

நீயெனக்கு கணவனாவது இருக்கட்டும்
நாளைக்கும் நீயென் நண்பனாய்
இருப்பாய் என்று நம்புகிறேன்!


தாலாட்டு

தேவி
 
ஆராரோ ஆரிராரோ
ஆராரோ ஆரிராரோ
ஆராரோ ஆரிராரோ
என் கண்மணியேக் கண்ணுறங்கு
தாழம்பூச் சிரிப்பாலே
தரணியையே மயக்கியதில்
தங்கமே நீ அயற்ந்திருப்பாய்
தளிர்க் கொடியே கண்ணுறங்கு
ஆராரோ ஆரிராரோ... 
அன்னதைப்போல் உன் நடையாலே
அனைவரையும் கவர்ந்ததிலே
அனிச்சமலர்ப் பாதம் நொந்திருக்கும்
அஞ்சுகமேக் கண்ணுறங்கு 
ஆராரோ ஆரிராரோ... 
மயில்ப்போல் நீ அசைந்தாடி
மானினத்தை அசத்தியதை
மெச்சிக்கொள்ள வார்த்தையில்லை
மணிக்கொடியேக் கண்ணுறங்கு 
ஆராரோ ஆரிராரோ...  
பாரின் துயறமெல்லாம்
பண்பாடி நீ துடைத்ததிலே
பேறின்பம் பெறுகியதே
புதுமலரேக் கண்ணுறங்கு 
ஆராரோ ஆரிராரோ...
ஈடில்லாச் செல்வமாய்
என்னிடத்தில் கிடைத்தாயே
என்னாலும் காத்திடுவேன்
எரிச்சுடரே கண்ணுறங்கு
 ஆராரோ ஆரிராரோ

நானோர் இந்தியக் குடிமகன்

எட்வின் பிரிட்டோ
என்றைக்காவது சாப்பிடுவோம் என்ற
இறுமாப்பில் நிமிர்ந்துப் பார்க்கும்
என் நெஞ்செலும்புகள்.

என் முனகல் சத்தத்தை கேட்க முடியாமல்
தூங்கிப் போகும் இரவுகள்.

தோப்புகளாய் வளர்ந்திருக்கும் என்
மயிர்க் கால்களை விடுத்து ஓடிப் போகும்
என் மயிற்றுப் பேண்கள்.

என் எலும்புகளில் இரத்தத்தின் ருசி
தேடி ஏமாந்துப் போகும் என் குடி
நீர்ப் பானைக் கொசுக்கள்.

வறண்டுப் போயிருக்கும் என் தொண்டைக்
குழியை ஈரப் படுத்த என் குடிசைக்குள்
ஓடி வரும் மேல்தட்டு வர்க்கத்தின்
சாக்கடை நீர்.

இவ்வளவும் இருந்தும்...
குடிமகன் நான்...
இந்தியாவில்

என் வீட்டுத் தோட்டம்

எட்வின் பிரிட்டோ
 
மயிர்க் கால்களில் மகரந்தம் விதைத்து,
தென்னையின் தலைக்கோதிப் போகும்
மார்கழி இளந்தென்றல்.

'என்னருகே வா' என்று
இறகுச் சிமிட்டும் பட்டாம்பூச்சி.

துளித்துளியாய் அழகு சொட்டும்
பனிப்பூத்த ரோஜா.
அவ்வப்போது என்னைப்
புன்னகைக்கச் சொல்லி
புகைப்படமெடுத்துப் போகும்
மின்மினிப் பூச்சிகள்.
ஓடி வந்த வண்டுகளின் களைப்பு நீங்க
தேன் குவளையேந்தும் மலர்ச்செடிகள்.

கிளைகளினூடே விரல் நீட்டி
நிழல் தொட்டுப் பார்க்கும் சூரியன்.

பாடி முடித்த பறவைகளுக்கு
பாராட்டுதலாய் கிளைத்தட்டும் மரங்கள்.

இன்னும் பல இவைப்போல்
வர்ணம் குழைத்துப் பூசுமென்
கறுப்பு வெள்ளை வாழ்க்கைக்கு