ஸமான் - தமிழ் கவிதைகள்

கறுப்பு நிற ஆப்பிள் கனிகள்

ஆப்பிள் கனி ஒன்றை!
புசித்து கொண்டிருந்தேன்!
நறுக்கிய துண்டுகள்!
ஒவ்வொன்றிலும்!
அவமானத்தால் கூனி...

எனக்குள்!
ஒரு நதி ஓடுகின்றது!
அந்த நதியை நான் விரும்புகிறேன்!
என் கண்ணீர் தீர்ந்து!
நதி வறறி!
இ...

செத்த அகாலம்!
அழுக்கு போர்வை உள் வியர்க்கும்!
நிர்வான இரவு!
ஈரமூறிய சிவப்பு விளக்கின்!
மெல் ஒளிய...

சப்பாத்தை களற்றி விட்டு!
உள் நுழைகிறேன்!
நகர்ந்து செல்கிறது வீடு!
செருப்பிழந்த கால்களோடு!
வீட்டை...

இரு விழிகளுக்கும் மத்தியில்!
கத்தியின் கூர் முனையை!
அழுத்தி வைத்திருக்கிறாய்!
விழித்துப் பார்க்கு...

ஒரு ஊசாட்டமும் இல்லை!
என் செம் மண் தெருவை!
தார் ஊற்றி கொன்றது யார்!
90களின் பின் அந்தியா இது!
அப...

அலைகள் இல்லாத!
ஒரு கடலை உருவாக்கினேன்!
ஆழ் கடலில் மட்டும்தான்!
அலைகளின் ஆக்ரோஷம் இருந்தது!
இந்தக...

அசைவிழந்த சுவரோவியத்தில்!
தீனமாய் கேட்கிறது!
அவர்களுடைய பிஞ்சுக் குரல்கள்!
தூக்கு கயிறில் கழுத்தை...

சில மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள்!
அவர்கள்!
மரணித்துபோன!
மனிதர்கள்!
அவர்கள் வெறுமையாய்!
சுவாசிக்க தெ...